Zijn de Prinseneilanden een bezoek waard?
Zout in de lucht, meeuwen die boven je rondcirkelen en het geluid van motoren dat achter je wegsterft: de dienst begint al voordat je zelfs maar aanmeert. Zodra je de kade opstapt, is het drukke verkeer van Istanbul plaatsgemaakt voor de schaduw van dennenbomen, houten villa’s en dat soort straatjes waar je vanzelf wat langzamer gaat lopen.
Eeuwenlang dienden deze eilanden als verbanningsoorden en toevluchtsoorden: in de Byzantijnse tijd als verbanningsoorden, en later als zomerverblijven voor de stedelijke elite van Istanbul. Deze gelaagde geschiedenis verklaart waarom de eilanden nog steeds aanvoelen alsof ze los staan van de stad, in plaats van er gewoon bij te horen.
Het resultaat is niet één enkel monument, maar een verandering van tempo. Je komt hier voor het uitzicht op zee, wandelingen in de heuvels, stranden en lange lunches aan het water, maar als je weer vertrekt, herinner je je vooral hoe snel Istanbul achter je verdween.
Sla dit dan over als: je niet van veerbootreizen, steile bergwandelingen of vrij losjes georganiseerde dagtochten in de buitenlucht houdt.